Πιπεριά

Περιγραφή

Προέρχεται από το Μεξικό, τη Κεντρική Αμερική και το βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής. Το όνομα πιπεριά (από το Ισπανικό pimiento που σημαίνει πιπέρι και το Αγγλικό pepper που σημαίνει επίσης πιπέρι), δόθηκε από το Χριστόφορο Κολόμβο όταν έφερε το φυτό στην Ευρώπη. Προφανώς είχε βρει και είχε φέρει φυτό καυτερής πιπεριάς.

Καλλιέργεια

Tο ιδανικότερο έδαφος για την καλλιέργεια της πιπεριάς είναι αμμώδες, βαθύ, πλούσιο σε οργανικές ύλες (γύρω στο 3-4%). Οι ιδανικές τιμές pH κυμαίνονται μεταξύ 6,5 και 7, αν και αυτή η καλλιέργεια ανέχεται όξινες συνθήκες, ακόμα και 5,5 pH. Σε αμμώδη εδάφη, οι τιμές του pH μπρεί να φτάσουν το 8. Στο νερό του ποτίσματος το pH κυμαίνεται από 5,5 έως 7. Τα αρμυρά εδάφη δεν είναι κατάλληλα γι’ αυτή την καλλιέργεια γιατί η ανάπτυξη του φυτού επιβραδύνεται. Αυτή η επιβράδυνση επηρεάζει το μέγεθος του καρπού και την ποσότητα της παραγωγής. Η πιπεριά σπέρνεται σε παράλληλες γραμμές. Το κάθε φυτό πιπεριάς δεν καταλαμβάνει πολύ χώρο. Έχουμε δύο αποστάσεις. Την απόσταση γραμμής από γραμμή και την απόσταση των φυτών επάνω στη γραμμή.Οι αποστάσεις γραμμής από γραμμή είναι μεταξύ 60 και 90 εκατοστών.Η απόσταση ανάμεσα στα φυτά στην ίδια γραμμή είναι από 30 έως 50 εκατοστά.

Συγκομιδή

Το φυτό είναι πολύ παραγωγικό γιατί η ανθοφορία του είναι συνεχής εφ’ όσον συγκομίζονται οι ώριμοι καρποί του. Ο καρπός είναι πράσινος και στο στάδιο της φυσιολογικής ωρίμανσης γίνεται κόκκινος και είναι γλυκός ή καυτερός ανάλογα με την καψαϊκίνη που περιέχει. Οι καρποί αποκτούν το τελικό μέγεθος μετά από 30 ημέρες μετά τη γονιμοποίηση οπότε και συγκομίζονται. Αν δε συγκομισθούν φτάνουν στο στάδιο της τελικής ωρίμανσης 50 ημέρες μετά τη γονιμοποίηση. Οι καρποί που προορίζονται για την παραγωγή κόκκινης σκόνης πιπεριού συγκομίζονται υπερώριμοι, αποξηραίνονται και αλέθονται.